Estragon

Estragon wytwarza rośliny o jednolitej, soczyście zielonej barwie, formujące bujne kępki, wypełnione zdrewniałymi pędami, równomiernie i gęsto ulistnionym, na całej wysokości. Liście rozwijają się bezpośrednio na łodydze, mają wąskie i podłużne kształty, gładkie blaszki oraz regularne, ostro zakończone krawędzie. Wierzchołki pędów zdobię drobne kwiaty, o jasnej, białej lub jasnozielonej barwie, nie wykazujące walorów dekoracyjnych. Zbiory mogą być prowadzone już w pierwszym roku uprawy na przełomie sierpnia i września, a latach kolejnych przez cały sezon, od późnej wiosny do pierwszych dni jesieni. Liście estragonu powodują drętwienie języka podczas ich przeżuwania, dlatego nie zaleca się zbyt obfitego ich stosowania, a zbyt długie gotowanie powoduje uwolnienie intensywnego, gorzkiego aromatu. Najlepsze efekty przyprawowe można osiągnąć doprawiając potrawę w ciągu ostatnich 15 minut gotowania.

Estragon jest uprawiany dla pozyskiwania aromatycznych liści, obfitujących w olejki eteryczne, którym zawdzięcza charakterystyczny smak, a także utrzymujących swoje walory po zasuszeniu oraz zamrożeniu. Pędy estragonu przechowywane w occie oraz mrożone nie tylko zachowują swoje walory, ale odznaczają się intensywniejszym aromatem. Roślina jest polecana do aromatyzacji potraw warzywnych, mięsnych i ryb, sosów, majonezu i octu. Napary z liści regulują przemianę materii oraz poprawiają ogólna kondycje organizmu. Gatunek sprawdza się również w nasadzeniach gruntowych jako roślina kwietnikowa, a także uprawiana w warunkach domowych, na balkonach i tarasach, jako roślina doniczkowa.

Pokrój: kępkowy i wzniesiony, rośliny o jednolitej, soczyście zielonej barwie, formują bujne kępki wypełnione wzniesionymi, drewniejącymi pędami, gęsto porośniętymi liśćmi, równomiernie pokrywającymi łodygi na całej wysokości, liście rozwijają się bezpośrednio na pędach, posiadają podłużne i wąskie kształty, gładkie blaszki oraz regularne, ostro zakończone krawędzie, wierzchołki pędów porastają niezwykle drobne jasne kwiaty, o jednolitej białej lub jasno zielonej barwie, nie wykazujące wartości zdobnej, rośliny wydzielają intensywną woń oraz charakteryzują się wyrazistym aromatem, który zawdzięczają obfitości olejków eterycznych.

Zastosowanie: liście utrzymują swoje walory świeżo po zbiorze oraz po zasuszeniu, a także po zamrożeniu i przechowywane w occie, roślina przyprawowa do aromatyzacji potraw na ciepło oraz sałatek, majonezów i octu, surowiec zielarski, przydatny jako poza do naparów, roślina kwietnikowa, do uprawy gruntowej, roślina doniczkowa, uprawiana w warunkach domowych oraz na balkonach i tarasach.

Termin siewu: pod osłony, do pojemników, celem przygotowania sadzonek, w marcu i w kwietniu, sadzenie rozsady, w maju, siew wprost do gruntu, w sierpniu i we wrześniu.

Rozstawa: 40 x 40 cm.

Termin zbioru: w pierwszym roku uprawy w sierpniu i we wrześniu, w latach kolejnych od maja do sierpnia.

Mrozoodporność: gatunek zimotrwały, uprawiany w cyklu wieloletnim.

Stanowisko: nasłonecznione i osłonięte od wiatru, o podłożu żyznym, lekkim, zasobnym w próchnicę i składniki odżywcze oraz odpowiednio wilgotnym, uprawę w pojemnikach zaleca się prowadzić na podłożu uniwersalnym lub dedykowanym podłożu do uprawy ziół i regularnie podlewać.